Şems Hakan PAZARLI
- İsrail’de seçim sonrası siyasi tablo ve hükümet arayışları
İsrail’de 27 Ekim 2026 tarihinde gerçekleştirilen genel seçimlerin ardından, 120 sandalyeli Knesset’te (İsrail Parlamentosu) hiçbir siyasi blokun hükümet kurmak için gerekli olan 61 sandalyelik mutlak çoğunluğa ulaşamaması, ülkeyi yeni bir siyasi belirsizlik sürecine sürüklemiştir.
Seçimlerde 48 sandalye kazanarak parlamentonun en güçlü siyasi oluşumu konumuna gelen Siyonist Blok’un lideri, eski Genelkurmay Başkanı ve Yashar Partisi’nin kurucusu Gadi Eisenkot, Cumhurbaşkanı Isaac Herzog tarafından hükümeti kurmakla görevlendirilmiştir.
Eisenkot liderliğindeki muhalefet bloğunun önündeki temel seçenekler, Benjamin Netanyahu’nun Likud Partisi ile ulusal birlik hükümeti oluşturmak veya Arap siyasi bloğunun dışarıdan desteğini alarak azınlık hükümeti kurmak şeklinde öne çıkmaktadır. Bununla birlikte, taraflar arasındaki ideolojik, siyasi ve güvenlik politikalarına ilişkin farklılıklar, her iki seçeneğin de hayata geçirilmesini güçleştirmektedir.
Özellikle Netanyahu liderliğindeki Likud ile muhalefet bloğu arasında savaşın yönetimi, Gazze’nin geleceği, Filistin meselesi, yargı reformu ve ülkenin güvenlik öncelikleri konularında yaşanan görüş ayrılıkları, ulusal birlik hükümeti ihtimalini belirsizleştirmektedir. Diğer taraftan, Arap siyasi partilerinin dışarıdan destek sağlayacağı bir hükümet modelinin İsrail kamuoyunda ve özellikle sağ seçmen tabanında yaratabileceği siyasi tepki de bu seçeneğin önündeki önemli engeller arasındadır.
Bu çerçevede hükümet müzakerelerinden sonuç alınamaması ve 2027 yılının başlarında yeniden erken seçime gidilmesi ihtimali, İsrail siyasetinin gündemindeki güçlü senaryolardan biri olarak değerlendirilmektedir.
Ancak mevcut siyasi tablonun öne çıkardığı asıl gelişme, Netanyahu sonrasında İsrail siyasetinin hangi güvenlik ve dış politika ekseninde şekilleneceği ve Gadi Eisenkot’un bu süreçte nasıl bir liderlik ortaya koyacağıdır.
- Gadi Eisenkot: Netanyahu’ya alternatif güvenlikçi ve pragmatik liderlik arayışı
Gadi Eisenkot, İsrail siyasetinde öncelikle askeri kariyeri, güvenlik politikalarına ilişkin yaklaşımı ve Netanyahu yönetimine yönelik eleştirileriyle öne çıkan bir isimdir. 2015-2019 yılları arasında İsrail Genelkurmay Başkanlığı görevini yürüten Eisenkot, 2023-2024 döneminde Netanyahu hükümetinde yer almış, ancak Gazze savaşı kapsamında izlenen askeri stratejiyi ve rehine krizinin yönetilme biçimini eleştirerek hükümetten ayrılmıştır.
Siyonist Blok içerisindeki Yashar Partisi’nin kurucusu olan Eisenkot, seçim kampanyası boyunca Netanyahu yönetiminin izlediği politikalar sonucunda İsrail’in uluslararası alanda maruz kaldığı diplomatik izolasyonu kırmayı ve ülkenin uluslararası ilişkilerini yeniden yapılandırmayı temel hedeflerinden biri olarak öne çıkarmıştır.
Bununla birlikte Eisenkot’un Netanyahu’ya alternatif oluşturması, güvenlik politikalarında köklü bir yumuşamayı temsil ettiği anlamına gelmemektedir. Aksine, kendisi İsrail’in ulusal güvenliği konusunda sertlik yanlısı, askeri caydırıcılığı önceleyen ve Hamas ile Hizbullah gibi örgütlere karşı gerektiğinde yoğun askeri güç kullanımını savunan bir güvenlik yaklaşımına sahiptir.
Bu bakımdan Eisenkot’un Netanyahu’dan ayrıştığı temel nokta, güvenlik tehditlerine ilişkin değerlendirmesinden ziyade, bu tehditlere karşı izlenecek stratejinin kapsamı, süresi, siyasi hedefleri ve uluslararası sonuçları konusundadır.
Netanyahu’nun uzun süreli askeri operasyonlar ve bölgesel güç mücadelesi üzerinden şekillenen yaklaşımına kıyasla Eisenkot’un daha pragmatik, hedef odaklı ve uluslararası diplomatik dengeleri gözeten bir politika izlemesi beklenmektedir.
Dolayısıyla olası Eisenkot liderliğindeki bir hükümet, İsrail’in güvenlik önceliklerinden vazgeçmesinden ziyade, bu önceliklerin daha öngörülebilir, kontrollü ve diplomatik araçlarla desteklenen bir strateji çerçevesinde uygulanmasını beraberinde getirebilir.
- Gazze politikası: Uzun süreli savaş yerine askeri baskı ve siyasi sonuç arayışı
Eisenkot’un Netanyahu yönetiminden ayrıştığı en önemli alanlardan biri Gazze politikasıdır.
Eisenkot, Netanyahu’nun aksine uzun süreli ve sonuçları belirsiz bir savaş stratejisinin İsrail’in güvenlik ve uluslararası ilişkileri açısından sürdürülebilir olmadığını değerlendirmektedir. Bu yaklaşım, askeri operasyonların tamamen sona erdirilmesinden ziyade, askeri caydırıcılık ve baskı yoluyla diplomatik ve siyasi sonuç elde edilmesini öngörmektedir.
Bu çerçevede Gazze’de ateşkesin sağlanması, rehine krizinin çözüme kavuşturulması ve bölgenin silahsızlandırılması, Eisenkot’un öne çıkardığı temel hedefler arasındadır.
Ancak burada dikkat çekilmesi gereken husus, Eisenkot’un Gazze politikasının Filistin meselesinde siyasi taviz verilmesini esas alan bir yaklaşım olmamasıdır. Aksine, Gazze’de Hamas’ın askeri kapasitesinin ortadan kaldırılması ve bölgenin İsrail açısından yeniden güvenlik tehdidi oluşturamayacak bir yapıya kavuşturulması temel önceliğini teşkil etmektedir.
Dolayısıyla Eisenkot’un yaklaşımı, askeri hedeflerin sınırlandırılması ve diplomatik araçların daha etkin kullanılması bakımından Netanyahu’dan farklılaşmakla birlikte, İsrail’in Gazze üzerindeki güvenlik kontrolüne ilişkin temel tezlerinde önemli bir süreklilik içermektedir.
- Filistin meselesi ve Batı Şeria: Siyasi çözümden uzak güvenlik perspektifi
Eisenkot’un dış politika ve güvenlik yaklaşımının önemli bir diğer boyutunu Filistin meselesi oluşturmaktadır.
Kendisinin iki devletli çözüme mesafeli yaklaşımı ve Batı Şeria’daki Yahudi yerleşimlerinin İsrail toprakları içerisinde kalması gerektiğini savunması, Filistin meselesinde Netanyahu sonrasında kapsamlı bir politika değişikliği yaşanacağı beklentisini sınırlandırmaktadır.
Bu tutum, Eisenkot’un Netanyahu’ya göre daha pragmatik ve diplomasiye açık bir lider olarak değerlendirilmesine rağmen, Filistin devletinin kurulması ve bağımsız bir siyasi yapıya kavuşması konusunda belirgin bir değişim öngörmediğini göstermektedir.
Bu nedenle olası Eisenkot hükümetinin, Gazze’de savaşın sona erdirilmesi ve uluslararası diplomatik baskının azaltılması yönünde adımlar atması mümkün olmakla birlikte, Batı Şeria ve Filistin’in siyasi statüsü konusunda daha kapsamlı bir çözüm üretmesi kısa vadede beklenmemelidir.
Böyle bir yaklaşım, İsrail’in uluslararası alanda diplomatik ilişkilerini onarma çabaları ile Filistin meselesinde izlediği güvenlik merkezli politikanın yarattığı çelişkinin devam etmesine neden olabilir.
- İç politika ve güvenlik yapılanması: Haredi askerlik muafiyetinin sona erdirilmesi
Eisenkot’un İsrail iç politikasında öncelik vereceği konulardan biri de ultra-Ortodoks Yahudilerin (Harediler) askerlik yükümlülüğüne ilişkin tartışmalardır.
Özellikle Gazze operasyonları ve İran’la yaşanan askeri çatışmalar sırasında İsrail ordusunun personel ihtiyacının artması, Haredi toplumuna tanınan askerlik muafiyetlerini yeniden ülkenin temel siyasi tartışmalarından biri haline getirmiştir.
Eisenkot, Haredi toplumunun önemli bir bölümünün askerlik yükümlülüğünden muaf tutulmasına karşı çıkmakta ve ülkenin güvenlik yükünün toplumun bütün kesimleri tarafından paylaşılması gerektiğini savunmaktadır. Bu kapsamda Haredi kesimlerin askeri görevlerini yerine getirmemelerini sert biçimde eleştirmiştir.
Bu tutum, Eisenkot’un güvenlik politikalarındaki yaklaşımının yalnızca dış tehditlerle sınırlı olmadığını, İsrail’in toplumsal ve kurumsal yapısının da güvenlik ihtiyaçları doğrultusunda yeniden düzenlenmesini öngördüğünü göstermektedir.
Ancak Haredi partilerinin İsrail siyasetindeki belirleyici konumu dikkate alındığında, askerlik muafiyetlerinin sınırlandırılması veya kaldırılması girişimleri, Eisenkot’un hükümet kurma ve siyasi istikrarı sağlama sürecinde karşılaşabileceği en önemli iç politika sorunlarından biri olacaktır.
- ABD ile ilişkiler: Netanyahu döneminin gerilimlerini aşma ve kurumsal uyumu yeniden tesis etme hedefi
Eisenkot’un dış politika yaklaşımında ABD ile ilişkiler merkezi bir konuma sahiptir.
İsrail’in bölgesel güvenliği, askeri kapasitesi ve uluslararası alandaki stratejik konumunun ABD desteğine önemli ölçüde bağlı olduğunun bilincinde olan Eisenkot, Washington yönetimiyle yakın ve koordineli ilişkilerin sürdürülmesini temel önceliklerinden biri olarak görmektedir.
Bu kapsamda ABD’deki Demokrat ve Cumhuriyetçi siyasi çevrelerle dengeli, sürdürülebilir ve kurumsal temelde ilişkiler geliştirilmesini savunmaktadır.
Netanyahu döneminde özellikle ABD’deki Demokrat yönetimlerle yaşanan siyasi gerilimler, İsrail’in Washington’daki iki partili desteğini zayıflatan unsurlar arasında değerlendirilmiştir. Eisenkot’un bu tabloyu değiştirmeye çalışması ve İsrail-ABD ilişkilerini kişisel liderlik ilişkilerinden ziyade kurumsal ve stratejik iş birliği zeminine oturtması beklenmektedir.
ABD Başkanı Donald Trump’ın da İsrail’deki siyasi kilitlenmenin sona ermesini ve daha istikrarlı bir yönetim yapısının ortaya çıkmasını istediğine ilişkin değerlendirmeler, Eisenkot’un olası başbakanlığına yönelik Washington’daki yaklaşımın önemini artırmaktadır.
ABD basınında ve siyasi çevrelerde Eisenkot’un Netanyahu’ya kıyasla daha öngörülebilir ve kurumsal iş birliğine açık bir lider olarak değerlendirilebileceği yönündeki yorumlar dikkat çekmektedir. Bununla birlikte bu değerlendirmeler, Washington’un Eisenkot’un başbakanlığını kesin olarak desteklediği anlamına gelmemekte; daha ziyade İsrail’de yönetim değişikliğinin ABD-İsrail ilişkilerine sağlayabileceği muhtemel katkılara işaret etmektedir.
Eisenkot’un 2015-2019 yılları arasında Genelkurmay Başkanlığı görevinde bulunmuş olması, Pentagon ve ABD istihbarat bürokrasisiyle kurumsal temas ve tanınırlık bakımından da önemli bir avantaj sağlamaktadır.
Bu geçmişin, olası Eisenkot hükümeti ile ABD savunma ve istihbarat kurumları arasındaki koordinasyonu kolaylaştırabileceği, karar alma süreçlerinde öngörülebilirliği artırabileceği ve iki ülke arasındaki güvenlik iş birliğini daha kurumsal bir zemine taşıyabileceği değerlendirilmektedir.
- İran politikası: Rejim değişikliğinden nükleer kapasitenin ortadan kaldırılmasına
Eisenkot’un Netanyahu’dan ayrıştığı önemli başlıklardan biri de İran politikasıdır.
Netanyahu yönetiminin İran’da rejim değişikliğini de içeren geniş kapsamlı hedeflerine karşılık Eisenkot, böyle bir hedefin özellikle askeri açıdan gerçekçi ve sürdürülebilir olmadığını değerlendirmektedir.
Eisenkot’un yaklaşımında temel öncelik, İran’ın nükleer silah elde etme kapasitesinin kalıcı biçimde ortadan kaldırılmasıdır. Bu hedefe ulaşılması için ABD ile yakın koordinasyon içerisinde diplomatik ve askeri baskı araçlarının birlikte kullanılması gerektiğini savunmaktadır.
Bu yaklaşım, İran’ın siyasi rejimini değiştirmekten ziyade, İsrail açısından doğrudan ve stratejik tehdit oluşturan askeri ve teknolojik kapasitesinin sınırlandırılmasına odaklanan daha pragmatik bir güvenlik stratejisine işaret etmektedir.
Bununla birlikte Eisenkot’un İran politikasını yalnızca nükleer programla sınırlı değerlendirmek doğru olmayacaktır. İran’ın bölgesel nüfuzunu genişletmek ve İsrail’i çevrelemek amacıyla kullandığı vekil güçler, örtülü operasyon ağları ve askeri yapılanmalar da bu politikanın temel unsurlarını oluşturmaktadır.
Bu kapsamda İran’ın bölgedeki etkisini sağlayan ve güçlendiren söz konusu yapılanmaların tasfiye edilmesi veya operasyonel kapasitelerinin sınırlandırılması, Eisenkot’un güvenlik stratejisinde önemli bir yer tutmaktadır.
Dolayısıyla olası Eisenkot hükümetinin İran’a yönelik politikasında, Netanyahu dönemindeki gibi geniş kapsamlı rejim değişikliği hedefinden ziyade, nükleer kapasitenin ortadan kaldırılması, vekil güçlerin zayıflatılması ve İran’ın bölgesel hareket alanının daraltılması öncelik kazanabilir.
- Sünni Arap ülkeleri ve İbrahim Anlaşmaları: İran karşıtı bölgesel iş birliğinin genişletilmesi
Eisenkot’un dış politika yaklaşımının bir diğer önemli boyutu, Sünni Arap ülkeleriyle ilişkilerin geliştirilmesi ve İbrahim Anlaşmaları çerçevesindeki normalleşme sürecinin genişletilmesidir.
İran’ın bölgesel nüfuzunu sınırlandırmayı temel güvenlik hedeflerinden biri olarak gören Eisenkot açısından, İsrail’in yalnızca askeri kapasitesini güçlendirmesi yeterli değildir. Aynı zamanda bölgedeki Arap ülkeleriyle diplomatik, ekonomik, teknolojik ve güvenlik alanlarında daha kapsamlı iş birliği mekanizmalarının oluşturulması gerekmektedir.
Bu bakımdan İbrahim Anlaşmaları’nın genişletilmesi, İsrail’in bölgesel izolasyonunu azaltacak ve İran karşısında daha geniş bir siyasi ve güvenlik iş birliği zemini oluşturacaktır.
Özellikle Suudi Arabistan başta olmak üzere Körfez ülkeleriyle normalleşme sürecinin ilerletilmesi, Eisenkot’un dış politika öncelikleri açısından stratejik önem taşımaktadır.
Ancak bu sürecin önündeki en önemli engellerden biri Filistin meselesidir. Gazze’de yaşanan gelişmeler ve Batı Şeria’ya ilişkin İsrail politikası, Arap ülkelerinin normalleşme konusunda atabileceği adımları doğrudan etkilemektedir.
Bu nedenle Eisenkot’un bir taraftan Filistin meselesinde güvenlik merkezli yaklaşımını sürdürürken diğer taraftan Arap ülkeleriyle normalleşmeyi hızlandırmaya çalışması, dış politikasında yönetilmesi gereken önemli bir çelişki olarak ortaya çıkmaktadır.
- Rusya ile ilişkiler: Stratejik iletişim kanallarının korunması
Eisenkot’un dış politika yaklaşımında Rusya ile iletişim kanallarının açık tutulması da önem taşıyan başlıklardan biridir.
Özellikle Suriye sahasında Rusya’nın askeri ve siyasi varlığı, İsrail’in güvenlik hesaplamaları açısından Moskova ile iletişimi zorunlu kılan unsurlar arasında yer almaktadır.
İsrail’in Suriye’deki İran bağlantılı askeri yapılanmalara yönelik operasyonları ve bölgedeki askeri hareketliliğin kontrol altında tutulması bakımından Rusya ile doğrudan iletişim mekanizmalarının sürdürülmesi önemlidir.
Bu nedenle Eisenkot’un Rusya ile ilişkilerde ideolojik veya siyasi yakınlaşmadan ziyade, güvenlik çıkarlarının gerektirdiği pragmatik bir yaklaşımı benimsemesi beklenebilir.
- Türkiye-İsrail ilişkileri: Kişisel gerilimlerden kurumsal rekabete
Eisenkot’un olası başbakanlığının Türkiye açısından en fazla dikkat gerektiren boyutlarından biri, Ankara-Tel Aviv ilişkilerinin geleceğidir.
Eisenkot, özellikle Suriye sahasında Türkiye’nin izlediği politikaları İsrail’in güvenlik çıkarları açısından sorunlu görmekte ve iki ülke arasında önemli güvenlik uyuşmazlıkları bulunduğunu değerlendirmektedir.
Türkiye’nin Suriye’deki askeri ve siyasi varlığı, bölgesel nüfuzunu artırması ve yeni Suriye yönetimi üzerindeki etkisi, İsrail’in güvenlik hesaplamaları bakımından önemli bir faktör olarak öne çıkmaktadır.
Bu çerçevede Türkiye, Eisenkot’un bölgesel güvenlik perspektifinde İsrail’in karşı karşıya olduğu potansiyel risk unsurlarından biri olarak değerlendirilebilir.
Bununla birlikte Eisenkot’un Netanyahu’dan ayrıştığı önemli noktalardan biri, Türkiye ile ilişkilerin Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ile kişisel siyasi polemikler ve karşılıklı sert açıklamalar üzerinden yürütülmesine sıcak bakmamasıdır.
Netanyahu döneminde Türkiye-İsrail ilişkileri, özellikle Gazze savaşı sonrasında liderler arasındaki sert söylemler ve karşılıklı siyasi restleşmeler nedeniyle daha da gerilmiştir. Eisenkot’un ise bu yaklaşım yerine, iki ülke arasındaki güvenlik farklılıklarını ve bölgesel rekabeti daha kurumsal bir zeminde yönetmeyi tercih etmesi beklenmektedir.
Ancak bu durum, Türkiye-İsrail ilişkilerinde kısa vadede stratejik yakınlaşma veya normalleşme yaşanacağı anlamına gelmemektedir.
Özellikle Suriye’nin geleceği, bölgesel askeri dengeler, İran’ın nüfuzu ve Filistin meselesi gibi konular, iki ülke arasındaki temel çıkar çatışmalarını oluşturmaya devam edecektir.
Dolayısıyla Eisenkot’un olası başbakanlığı, Türkiye açısından Netanyahu dönemindeki kişisel ve söylemsel gerilimlerin azalması ihtimalini beraberinde getirebilir. Buna karşılık İsrail’in güvenlik politikalarında daha kurumsal, planlı ve öngörülebilir bir rekabet stratejisi izlemesi de söz konusu olabilir.
Bu nedenle Ankara’nın olası Eisenkot yönetimini yalnızca Netanyahu sonrasında ilişkilerin yumuşaması beklentisiyle değil, İsrail’in bölgesel güvenlik stratejisinde ortaya çıkabilecek yeni yönelimler çerçevesinde değerlendirmesi gerekmektedir.
- Genel değerlendirme ve muhtemel senaryolar
İsrail’de seçim sonrasında ortaya çıkan siyasi tablo, yalnızca hükümet kurma sürecine ilişkin bir belirsizlik değil, aynı zamanda ülkenin önümüzdeki dönemde izleyeceği güvenlik ve dış politika stratejisinin yeniden şekillenmesine yönelik bir mücadeleyi de yansıtmaktadır.
Gadi Eisenkot’un olası başbakanlığı, Netanyahu döneminde uluslararası alanda yıpranan İsrail’in diplomatik ilişkilerini onarması, ABD ile kurumsal koordinasyonunu güçlendirmesi ve bölgesel normalleşme süreçlerini yeniden canlandırması bakımından önemli fırsatlar barındırmaktadır.
Ancak Eisenkot’un güvenlik politikalarında sertlik yanlısı tutumu, Filistin meselesindeki yaklaşımı, Batı Şeria’daki yerleşimlere ilişkin görüşleri ve İran’ın bölgesel nüfuzunu ortadan kaldırmaya yönelik hedefleri dikkate alındığında, olası yönetim değişikliğinin İsrail’in temel güvenlik doktrininde köklü bir dönüşüm yaratması beklenmemelidir.
Bu çerçevede önümüzdeki dönem açısından üç temel senaryo öne çıkmaktadır:
Birinci senaryo: Eisenkot liderliğinde ulusal birlik hükümetinin kurulması.
Likud ile Siyonist Blok arasında uzlaşma sağlanması durumunda, İsrail’de daha geniş tabanlı ve karar alma kapasitesi yüksek bir hükümet kurulabilir. Böyle bir yönetim, özellikle ABD ile ilişkilerin yeniden yapılandırılması, Gazze’de siyasi çözüm arayışı ve İran politikasının koordinasyonu açısından daha istikrarlı bir yapı oluşturabilir. Bununla birlikte Netanyahu’nun siyasi ağırlığı ve iki blok arasındaki temel politika farklılıkları bu ihtimali güçleştirmektedir.
İkinci senaryo: Arap siyasi bloğunun dış desteğiyle azınlık hükümetinin kurulması.
Bu seçeneğin hayata geçirilmesi, Eisenkot’a hükümet kurma imkânı sağlayabilir. Ancak Arap partilerinin desteğinin sürdürülebilirliği, güvenlik politikalarında yaşanabilecek görüş ayrılıkları ve sağ siyasi çevrelerin göstereceği tepki, hükümetin hareket alanını önemli ölçüde sınırlandırabilir.
Üçüncü senaryo: Hükümet müzakerelerinin başarısız olması ve erken seçim.
Siyasi bloklar arasındaki uzlaşmazlıkların giderilememesi durumunda İsrail’in 2027 yılının başlarında yeniden seçime gitmesi ihtimali güçlenebilir. Böyle bir gelişme, Gazze, İran ve bölgesel güvenlik meselelerinde karar alma süreçlerini yavaşlatabileceği gibi İsrail’in uluslararası ilişkilerinde de belirsizliği artırabilir.
Sonuç
Gadi Eisenkot’un olası başbakanlığı, İsrail’de yalnızca siyasi liderliğin değişmesi olarak değil, Netanyahu döneminde izlenen güvenlik ve dış politika yöntemlerinin yeniden değerlendirilmesi olarak ele alınmalıdır.
Eisenkot’un temel yaklaşımı, İsrail’in güvenlik önceliklerinden taviz vermeden, askeri gücü daha kontrollü ve hedef odaklı kullanmak, uluslararası diplomatik izolasyonu azaltmak, ABD ile stratejik koordinasyonu güçlendirmek ve Sünni Arap ülkeleriyle normalleşme sürecini ilerletmek şeklinde özetlenebilir.
Bu yaklaşım, Netanyahu’nun daha çatışmacı ve uzun süreli askeri operasyonlara dayanan siyasetinden yöntem itibarıyla ayrışmakla birlikte, İsrail’in bölgesel güvenlik hedefleri açısından önemli ölçüde süreklilik içermektedir.
Özellikle İran’ın nükleer kapasitesinin ortadan kaldırılması, vekil güçler üzerinden yürüttüğü bölgesel faaliyetlerin sınırlandırılması, Gazze’nin silahsızlandırılması ve İsrail’in bölgesel askeri üstünlüğünün korunması, Eisenkot’un da temel stratejik öncelikleri arasında yer almaktadır.
Türkiye açısından ise bu olası değişim iki yönlü bir değerlendirmeyi gerekli kılmaktadır. Bir taraftan Netanyahu döneminin kişisel gerilimlere ve sert siyasi söylemlere dayanan Türkiye politikasının yerini daha pragmatik ve kurumsal bir yaklaşım alabilir. Diğer taraftan, Eisenkot’un özellikle Suriye’deki Türk varlığına ve Ankara’nın bölgesel politikalarına ilişkin güvenlik kaygıları, iki ülke arasındaki stratejik rekabetin devam edeceğine işaret etmektedir.
Sonuç olarak Eisenkot’un liderliğinde şekillenebilecek yeni İsrail yönetimi, Netanyahu dönemine kıyasla daha öngörülebilir, ABD ile daha uyumlu ve uluslararası diplomatik ilişkilerinde daha pragmatik bir çizgi izleyebilir. Ancak bu durumun İsrail’in bölgesel güvenlik politikalarında yumuşamadan ziyade, daha planlı, kurumsal ve diplomatik araçlarla desteklenen bir güvenlik stratejisine dönüşmesi anlamına gelmesi daha olasıdır.
Bu nedenle Türkiye’nin, İsrail’deki olası yönetim değişikliğini yalnızca ikili ilişkiler açısından değil; Suriye’deki güç dengeleri, İran’ın bölgesel konumu, ABD’nin Orta Doğu politikası ve Doğu Akdeniz’deki stratejik rekabet çerçevesinde bütüncül olarak değerlendirmesi önem taşımaktadır.





